चित्रकाव्य

 

असे कोवळी चाहूल

नको निष्ठुर होऊस

भाव मनीचे सारेच

हृदयात जपावेस

आहे कोवळे अंकुर

बीजापोटी फुललेले

ऐसे येताच भूवरी

बघ किती आनंदले

जगावेसे वाटताना

घाला विचित्र दैवाचा

कैसे असते संचित

खेळ सारा नियतीचा

अरे सांभाळ पाऊल

आहे रोप इवलेसे

करी सृजन सृष्टीचे

बीजांकुर हे छोटेसे

आनंदाच्या ओंजळीत

देई  तयासी आधार

बहरेल मोहरेल

सृष्टीचा हा मूलाधार

रसिका राजीव हिंगे