*सौभाग्य* ®️
किती भाग्यवंत बाई
घडे अप्रूप खरोखरी
लेक जन्मा आली माझी
आले हो सौभाग्य द्वारी
मिरविते आईपण
आले चालत हो भाग्य
मातृत्वाचे आंदण हे
जन्मांतरीचे सौभाग्य
बाळलीलामध्ये जाई
सारा दिवस निघून
ऐसे सुगंधित बाल्य
जणू ठेवावे जपून
परंपरा संस्कारात
मोठी होत जाती बाळे
हीच समृद्धी नि यश
हेच सौभाग्य सोहळे
कुठे यापरिस सौभाग्य
आहे का सांग न देवा
संस्कारित या बाळांनी
देश महासत्ता व्हावा
©️रसिका राजीव हिंगे
*शुभ सकाळ*
अरुणोदय झाला झाला
मित्र उदयाचली आला
भास्कर दिनकर का रविकर
सगुणरूप घेउनी आला
कधी दिसतो ज्ञानसूर्य
धर्मसूर्य धर्म परायण
ओमकाराचा नाद येता
मनामनात हो उच्चारण
तेजोमय हा ग्रहगोल
स्वयंप्रकाशित नारायण
शिंपडन करी सर्वस्वाचे
करितो सारेच समर्पण
समर्पणाचे हे औदार्य
देवा मज ठायी यावे
गुरू पदी लीन व्हावया
मी पण माझे सरावे
©️रसिका राजीव हिंगे
💫💫
*नव्या वाटेवरील प्रवास हा...* ®️
शांत प्रशांत सागर तीर. सागराच्या लाटांची गाज ऐकत बसावी इतकी शांतता. ती बसली आहे त्याच्या जवळ. समोर सागर शांतपणे लाटांवर लाटा बाहेर फेकतो आहे आहे पुन्हा उरात घेऊन परततो आहे. हिच्या मनाचा सागर तर भरती येऊन नुसता फेसाळला आहे.
आजपर्यंत आईबाबांच्या छत्रछायेत वाढलेली मी पटकन कशी वाट बदलू. असा विचार मनात येतो न येतो तोच दुसरे मन उसळी मारते. तुझा साथीदार तुझ्या संगती आहे तू त्याच्यावर विश्वासून त्याच्यासंगती जायला हवं. दोन मनामध्ये द्वंद्व सुरू आहे.
नव्या वाटेवरचे नवे क्षितिज खुणावते आहे. स्वप्नांच्या वाटेवर चालायचे आहे. तुझ्यासवे पाहिलेली स्वप्ने पूर्ण व्हावीत असे वाटते. पण जोपर्यंत आईबाबा परवानगी देणार नाहीत तोपर्यंत मी या वाटेवर कशी येऊ.
इथे आपल्याला दोघांनाच चालायचे आहे. सोबतीस कुणी नाही. स्वप्नांची वाट असली तरी खाचखळगे भरले आहेत या वाटेवर. आपण पार करू शकू का?
नव्याचे नऊ दिवस सरले की वास्तवाचे चटके बसायला लागतात. व्यवहार आहे हा साधा. प्रेम म्हणजे प्रेम असतं म्हणायला सोपं आहे पण आचरण करतांना पावलोपावली आपली मायेची माणसं लागतात तरच आणि तरच आपलं जगणं सुखकर होईल.
जगतांना फक्त प्रेम उपयोगी पडत नाही, परिस्थितीशी दोन हात करण्याची, झगडण्याची ताकद मनगटात असावी लागते तरच या नव्या वाटेवर चालतांना मजा येईल. घरातील सगळे मला हेच सांगत आहेत. आता तर माझे दोन्ही मन पण हेच आतून ग्वाही देतात आहे.
या नव्या वाटेवर जर चालायचे असेल तर तुझी भक्कम साथ असल्याशिवाय आपण कसे प्रवास करणार. चोखंदळपणे निवडलेली नवी वाट असावी, त्या वाटेवर आपल्या सभोवताली आपल्या दोघांवर मायेची पाखर घालणारा आधारवड असावा, वाटेवर चालतांना खचखळग्यांनी जखम झाली तर फुंकर मारायला एखादी आपली लतावेल असावी म्हणजे आपला या वाटेवरचा प्रवास सुखमय,आनंददायी होईल असं मला वाटतं.
नवी वाट नवे क्षितिज नवे स्वप्न नवी आशा
साथ तुझी रे साजणा लाभू दे हीच आशा
असावी रे सोबतीला बघ मायेची सावली
पंखाखाली सावलीच्या नवी वाट गवसली
©️रसिका राजीव हिंगे
🌹*शुभ सकाळ* 🌹
तेजपुंज रविकर
नभी तांबडं फुटलं
प्रतिबिंब धरेवरी
किती सुरेख पडलं
आभा केशरी पसरे
झाड पाना फुलावरी
सौंदर्याची उधळण
झाली ऐसी सृष्टीवरी
भक्तिभाव जागृतीचा
जणू असे पर्वकाळ
नामयज्ञ जपध्यान
करण्यास शुभवेळ
शुभंकर या वेळेस
आठवती गुरुराज
भक्तासाठी घेई घाव
स्मर्तृगामी दत्तराज
©️रसिका राजीव हिंगे
*शुभ सकाळ*
तिमिरातुनी ये तेजोगोल
घरट्यात पाखरे जागली
पिवळ्या किरणाची आभा
भूवरी शुभ सकाळ झाली
काळोखाचा पटल सारून
प्रकाशाचा मिळे नजराणा
सांभाळते दिवसभर धरा
तेजोमय ह्या रविकिरणांना
श्रद्धा भक्तिभाव आत्मबळ
असे भवसागरी या आधार
आत्मबळाचा प्रकाश दावी
जगण्याचे मार्ग सहस्त्राकार
©️रसिका राजीव हिंगे
कोण गे तू सौंदर्यवती चंद्राची चंद्रिका
सख्याची वाटुली पाहते अभिसारिका
लांब क्षितिजावर रेंगाळणारी सांज जणू लुप्त झाली आणि हे जांभुळले मेघ आभाळात गर्दी करतायेत. आभाळ अगदी दाटून आलंय बघ न साजणा तू अजून आला नाहीस.
केव्हाही ह्या दाटल्या आभाळातून थेंबाचे पैंजण घालून या सरी कोसळतील आणि सारा परिसर चिंब होईल. वृंदावनी ये म्हणालास आणि अजून कसा नाही आलास? माझा भवताल पण तुझी आतुरतेने वाट बघतो आहे. झाडांची सळसळ थांबली आहे, वारा स्तब्ध झाला आहे, पक्षांनी सुद्धा त्यांचा कलरव आज शांत केला आहे.
या स्तंभाच्या आधाराने व्याकुळ होऊन मी तुझी वाट बघते आहे. तुला आवडतो तसाच शृंगार मी केला आहे. माझ्या मोकळ्या कुंतली सुगंधित पुष्पांचे गजरे माळलेत तुला आवडतात म्हणून. दाटलेल्या मेघासारखीच माझ्या नयनातील काजळरेखा दाटून आली आहे. केव्हाही पापणकाठ ओलांडून सरी कोसळतील बरे आणि ही काजळरेखा पुसली जाईल.सारा शृंगार विस्कटेल राजसा. त्यापरिस तू झडकरी ये.
आणि हे काय? या शुकास का पाठविलेस माझ्याकडे? हा काय माझे सांत्वन करणार का? तोच त्याच्या मैनेस सोडून आला माझ्याकडे. त्याचे चित्त तरी थाऱ्यावर कसे राहील बरे. आधीच मिलनास अधीर झालेला शुक मला कसा रिझवू शकेल? कळत नाही का रे हे.
मी त्यासाठीच जांभुळल्या मेघांना तुझ्याकडे पाठविले होते निरोप घेऊन. तेही तसेच आलेले दिसले माझ्याभोवती गर्दी करत आहेत. मेघ ही अधीर झाले आहेत धरतीचे मिलनास.
ये रे साजणा ये रे माधवा
अधीर जाहली वेडी राधा
वाटुली पाहुनी थकले रे
थकली कान्हा तुझी राधा
नभी चांदण्या आल्यात आता चंद्रही येईल आपला मिलनोत्सव पहायला. म्हणून सांगते ये आता सत्वरी शुक्रतारा नभी यायच्या आधी.....
©️रसिका राजीव हिंगे
*शुभ सकाळ* 🙏🏻🌹
गगनी भास्कर आला
करी ओमकार नाद
आरोग्याचे देई दान
ओमकाराचा निनाद
शांत रम्य सुप्रभाती
झाला गंधित प्रहर
योगशास्त्र उच्चतम
पहा सांगतो भास्कर
निरामय आरोग्याचे
करा नित्य संरक्षण
सारे नियम सांभाळी
श्वासावरी नियंत्रण
श्वास दिलेत मोजून
कैसे घ्यायचे आपण
मार्ग दावुनी आपणा
गुरू करितो रक्षण
©️रसिका राजीव हिंगे
पश्चिमेच्या घाटावरी
सांज खुले केशराची
निष्पर्ण या तरुवरी
चंद्रकोर चवथीची
सोनसळी या रंगात
प्रकाशले तरुवर
काळसर वृक्षछाया
दाटे सावळ्या भुवर
सौंदर्याचे शिपडणं
करी चवथीची कोर
परिसर गंधाळला
दरवळे मनमोर
अंधःकार दाट दाट
भिववितो हृदयास
प्रकाशाचा कवडसा
दावी चांदवा मनास
निष्पर्ण या जीवनात
देई साथ शीतलता
शांत चांद्र प्रकाशात
निरामयसी शांतता
©️रसिका राजीव हिंगे
*शुभ सकाळ* 🙏🏻🌹
गवाक्षातून नभाच्या
क्षितिजासी सूर्यबिंब
खळाळत्या सागरात
दिसे त्याचे प्रतिबिंब
बिंबाचेच प्रतिबिंब
प्रतिबिंब सगुणाचे
निराकार तो निर्गुण
हृदयात बिंब त्याचे
वसे हृदयी सतत
नामस्मरण करता
भवताली व्यापलेला
येई स्मरण करता
नाम जपता जपता
भेट सगुणाची होई
रूप कोणते तयाचे
तूच पडताळा घेई
©️रसिका राजीव हिंगे
शुभ सकाळ* 🙏🏻🌹
रविराज ये क्षितिजी
उगवती तेजाळली
सद्गुरू कृपांकित
शुभ सकाळ जाहली
दत्त दत्त नामाचा या
दिनरात लागो ध्यास
स्मर्तृगामी गुरुराजा
तव चरणांची आस
अंधाराच्या गर्भातून
ये चैतन्याचा प्रकाश
उजेडात गवसेल
ज्याचे त्याचे आकाश
परस्पर नात्यांची ही
दीपमाळ उजळावी
पणतीच्या ज्योतीसम
मनांगणी तेजाळावी
©️रसिका राजीव हिंगे
सुख म्हणजे काय
असतो अनुभव
प्रत्येकाचा वेगळा परी
असतो फक्त स्वानुभव
आठवणींचं मोहजाळ
जातं सुखावून कधी
सोबतीचा हा भास
देतं असे कधी मधी
सुखाचे हे वारे असे
भिरभिरती जीवनी
पाखरांची भरारी
आनंदाश्रू दे नयनी
हात आधाराचा जेव्हा
वटवृक्षास लाभतो
परिभाषा सुखाची
हेच प्रमाण मानतो
सुख दुःखाचा फेरा
पाठशिवणीचा खेळ
क्षण सुखाचे मानावे
ऐसा रंगवावा खेळ
घडेल ते घडू दे
मिळेल ते मिळू दे
संचित प्राक्तनाचे भोग
सारे ऐसे भोगू दे
सुखाची परिभाषा ऐसी
शिकविती गुरुराज
सुख म्हणजे नक्की हेच
तुम्हा सांगते रसराज
©️रसिका राजीव हिंगे
*शुभ सकाळ* 🌹🙏🏻
आज पुन्हा हरवली
दाट धुक्यात पहाट
रविराजा ये सत्वरी
सृष्टी पाहते रे वाट
चमचम दवबिंदू
शोभे धरेच्या महाली
गवताची पाती पुन्हा
गारव्यात शहारली
घरीदारी भूपाळीचे
स्वर आले सुरेलसे
पाखरांचा कलरव
भासे स्वर कोमलसे
सडे घातले अंगणी
रेखाटन रांगोळीचे
ऐसे करिती ललना
जणू भाव अंतरीचे
©️रसिका राजीव हिंगे
*प्रसंगानुरूप काव्य*
गाली फुलले चांदणे
उठे लकेर हास्याची
परी मनात सलते
सांग वेदना कशाची
भेट जन्मांतरीची ही
आज घडून आलेली
मनातील उध्वस्तता
कळू दे ना साठलेली
अशा वेदना रुजल्या
खोल मनाच्या तळाशी
चेहऱ्यातील हास्यात
दिसे थेंब नयनाशी
असे संचित प्रारब्ध
सोबतीने जे आलेले
कर्मबंधनाचे खेळ
नियतीने खेळलेले
विसरावे झाले गेले
खेळ खेळू पुन्हा नवा
हे चांदणे तेजाळले
नभी नवीन चांदवा
©️रसिका राजीव हिंगे
*माझिया प्रियाला प्रीत कळेना*
श्रावणी पाऊस धारा बरसत आल्या
आसमंत गंधाळला लतावेली बहरल्या
चराचर फुललेले कैसे तुज समजेना
माझिया प्रियाला प्रीत कळेना
सांज केशरी बघ तुझी वाटुली पाहते
हुरहूरती कातरवेळ काय तुज सांगते
मनातली घालमेल कैसी तुज उमजेना
माझिया प्रियाला प्रीत कळेना
बघताच तुला मी आनंदुनी मोहरले
साज शृंगार हा तुझ्याचसाठी सजले
सजणे मोहरणे कैसे तुज कळेना
माझिया प्रियाला प्रीत कळेना
ही प्रीत माझी साजणा जन्मांतरीची
तुझे चित्र रेखाटले आस रे सोबतीची
कळाव्या तुला मनातील माझ्या भावना
माझिया प्रियाला प्रीत कळेना
©️रसिका राजीव हिंगे
*आज जागतिक हस्ताक्षर दिन*
पाटीवरी गिरविला
लेखणीने श्रीगणेशा
माय बाप गुरुजन
सांगे ध्यावे शब्द ईशा
गिरवुनी अक्षरांना
शब्द सामर्थ्य वाढले
हस्ताक्षर देते आम्हा
जणू मनीचे दाखले
रोज लिहा काहीतरी
ऐसा समर्थांचा बोध
अक्षरांशी मैत्री व्हावी
मिळे तैसाच प्रबोध
©️रसिका राजीव हिंगे
*मान्य आहे का?*
कुठली गे तू सुंदरी
आलीस माझ्या जीवनी
आहेस का मान्य तुला
साथ देशील का राणी
असेच विचारेल का मला माझा साजण? हो साजणच! मी मनोमन वरलंय त्याला.
आज बागेत🌷🌺 आलेला राजहंस🦆 सांगत होता. सगळं ऐकून त्याला न पाहता ही मी केव्हा त्याची झाले कळलं ही नाही. अगदी माझ्या नकळत माझ्या मनाची ही मनमानी सुरू होती.
आता या हृदयीचे💕 त्या हृदयी व्हावे. आकाशाचे आणि धरतीचे जसे क्षितिजासी मिलन होतं तसेच घडावे.
बागेत तळ्याकाठी बसून ही ललना असे स्वप्न रंगवीत होती. तिच्या स्वप्नात रंग भरायला निसर्ग जणू तत्पर होता. सारे चराचर बहरले,मोहरले होते. गुलाबाचे ताटवे गंधाची उधळण करत होते तर एकीकडे शुभ्र निशिगंध दरवळत होता.
मनाची घालमेल थांबत नव्हती. शंका कुशंकाचे मळभ सारखे दाटून येत होते. खरच मान्य करेल का माझ्या मनीचा राजकुमार मला.
केव्हा एकदा भेटेल आणि माझ्या हृदयीचे गुपित त्यास सांगेल असे झाले होते मला. एकेक क्षण एकेक युगासारखा भासू लागला. चांदणे मनाला शांत करू शकत नव्हते.
कोण असेल हा,कसा असेल याचा विचार न करता मन का त्याच्या कडे धावते आहे. मनमंदिरी तर प्रीती दरबार भरला आहे जणू. अंगावर मोरपीस फिरावे इतके कोमल स्वर ऐकू येतात आहे प्रीती गीताचे. भारावल्या मनाने केव्हाच भावपुष्पांच्या पायघड्या अंथरल्या आहेत.
मनाचे अश्व असे चौखूर उधळले होते. त्याला लगाम घालणे शक्यच नव्हते. अन पांढऱ्या शुभ्र अश्वावर स्वार होऊन तो आला. नयनांची भाषा नयनांना कळली. या हृदयीचे त्या हृदयी झाले.
मान्य आहे साथ तुझी
ये साजणी खेळू खेळ
तुझ्यासवे डाव रंगेल
आली आली शुभवेळ
©️रसिका राजीव हिंगे
*शुभ सकाळ*
विठ्ठल विठ्ठल नामाचा गजर
भक्तीचा सागर उचंबळे।
जनाबाई घरी भरीतसे पाणी
प्रेमे चक्रपाणी भक्तीस्तव।
विठ्ठलाच्या पायी ठेविता हो डोई
लाभते पुण्याई जन्मोजन्मी।
युगे अठ्ठावीस हात कटीवरी
ठेवुनिया हरी उभा असे।
श्रीहरी श्रीरंग निर्गुण ते रूप
जाहले सगुण भक्तांसाठी
कर्मगती मोठी आहे या जगती
सकला सांगती विठुमाय।
विठ्ठलच्या रूपे भेटे गुरूराज
सांगितले गुज प्रपंचाचे।
नको रे मानवा अहंकार ठेवू
श्रीचरणी भावू असावा रे।
तेणे तुज लाभे कृपेचा सागर
आयुष्य सुंदर होईल रे।
©️रसिका राजीव हिंगे
आज उशीर झाला आहे
रविराजा तुला येण्यास
ढगाआड लपला की
आज उशीर केलास
जर आला नाहीस
तर स्तब्ध होते सृष्टी
थांबेल न चराचर
होऊ दे चैतन्य वृष्टी
सारे तुला ठावे आहे
घेतो उगाच परीक्षा
आता यावे झडकरी
करु नकोस रे शिक्षा
ऱ्हास पर्यावरणाचा
होतो आहे रोज जरी
जागा झालाय मानव
आणू आनंद भूवरी
रसिका राजीव हिंगे
*पन्नाशी*
*जरा विसावू या वळणावर* ®️
आयुष्य आहे किती सुंदर
जगणे प्रत्येकाचे वेगळे
हेवा वाटावा जगतांना
कितीक झाले रम्य सोहळे
दिसती येथे सुंदर तरुवर
जरा विसावू या वळणावर
अर्धशतकी आयुष्याचे
सोने झाले वाटे मला
पाखरे घेती उंच भरारी
धन्यता वाटे या जीवाला
जीवन वेल फुलली भरभर
जरा विसावू या वळणावर
कर्तव्य आणि गरजेची
सांगड घालून प्रत्येकाने
पाने लिहिली जीवनाची
समजून घेत आनंदाने
शांत रहावे का पळभर?
जरा विसावू या वळणावर
नकोच आता हेवे दावे
स्वच्छंदी जीवन जगावे
बालपणीचा काळ सुखाचा
हेच पुन्हा अनुभवावे
सोडुनी चिंता सारी क्षणभर
जरा विसावू या वळणावर
अतिसुंदर या वळणावर
जणू व्हावे एक रानफुल
विसरुनीया बंधन सारे
आनंदाची पुन्हा चाहूल
या आनंदाचा ठेवा मनभर
जरा विसावू या या वळणावर
©️रसिका राजीव हिंगे
गणतंत्र दिन चिरायू हो
रविराज आले आज
माझा तिरंगा पाहण्या
गवसणी गगनास
कशी घालतो बघण्या
उंच उंच वाऱ्यासवे
फडकतो डौलात हा
उर भरुनी येतसे
नसे दुजा या सम हा
झाले अमर हुतात्मे
दिल्या किती प्राणाहूती
मातेच्या अंकावरती
सहज निजल्या ज्योती
व्यर्थ न हे बलिदान
झाला देश गणतंत्र
संविधान भारताचे
हे मानवतेचे मंत्र
रसिका राजीव हिंगे
झाला बघा सूर्योदय
ऊन कोवळे हासरे
माझ्या अंगणात आले
आले नाचत साजरे
आले गवाक्षातूनही
उभे माझिया दारात
घेत विसावा रमले
ऐसे माझ्या अंगणात
ऐसे अंगण साजिरे
माझ्या भारत देशाचे
आला इथे तो रमला
असे मोठे भाग्य त्याचे
जन्म घेती संतजन
अंगणात शुभंकर
जगन्नाथ विष्णू इथे
घेई दश अवतार
सर्वधर्मसमभाव
इथे सहज नांदतो
मोह माझ्याच देशाचा
परक्यांना ही पडतो
रसिका राजीव हिंगे
अंत्य ओळ ललित लेखन
*तो वळला आणि त्याच्या डोळ्यातून दोन अश्रू खळकन ओघळले....*
गंगेच्या पाण्यात उभे राहून उगवत्या सूर्याकडे तोंड करून राधेय सूर्याला अर्घ्य देत होता. अर्घ्य देऊन झाल्यानंतर नेहमीच्या सवयी प्रमाणे तीराकडे न पाहता दानवीर कर्णाने विचारले "कोणी याचक आहे का?" असे विचारल्याबरोबर हुंदका ऐकू आला. तो ही स्त्रीचा. तिला अभय देत "आपली इच्छा सांगावी पूर्ण करण्यात येईल," असे आश्वासन दिले राधेयाने.
"तू हवा आहेस कौंतेया. तू माझा जेष्ठ पुत्र आहेस" असे म्हणून राजमाता कुंती आपली ओळख सांगते. आणि जेष्ठ पांडव असल्याचे सांगते. ऐकून कर्ण क्षणभर स्तब्ध झाला. काय आहे हा नियतीचा खेळ. ऐन युद्धा च्या वेळी मला माझे जन्मरहस्य सांगण्याचा हा प्रयत्न कशासाठी? असे विचार मनात येत असतानाच कुंतीने सारं त्यास समजावून सांगितले. कुंती एकीकडे बोलत होती आणि कर्णाच्या डोळ्या समोरून गंगेत सोडून दिल्यापासून तर आतापर्यंत चा एकेक प्रसंग, अपमान सरकत होते. सुतपुत्र म्हणून हिणवणारी पांचाली दिसत होती.अर्जुन वधाची केलेली प्रतिज्ञा का फोल ठरावी? ज्या दुर्योधनाने मला आश्रय दिला, मानसन्मान दिला त्याला माझ्या स्वार्थासाठी सोडून द्यायचे! कसे शक्य आहे? कदापिही नाही.
तू जर पांडवांना मिळालास तर जेष्ठ पांडव म्हणून तुझा मान तुला मिळेल. हे वाक्य ऐकताच भानावर आला कर्ण. क्षणाचाही विलंब न करता त्याने कुंतीला सांगितले," माते आता खूप उशीर झाला आहे. मला पांडव म्हणून जगणे शक्य नाही. व तू एक याचक म्हणून आली आहेस तुला रिक्त हस्ते कसे पाठवू. सुतपुत्र राधेय तुला वचन देतो की, तुझे पाच पुत्र युद्धा नंतर ही पाचच राहतील. आणि उत्तरीय सावरत कर्ण गरम वाळूतून झपाझप चालू लागला. रथारुढ होण्याआधी त्याने मागे वळून पाहिलं आणि त्याच्या डोळ्यातून दोन अश्रू खळकन ओघळले....
©️रसिका राजीव हिंगे
*शुभ सकाळ* 🌹🙏🏻
आले आले रविराज
शुभ दिस घेऊनिया
भासे प्रकाश मंगल
दिसे शुभ केशरिया
भाग्य घेऊनी ये दिस
गुरुपुष्य योगावरी
दुग्धशर्करा हा योग
पौर्णिमा ही शाकंभरी
ऐसी शुभंकर वेला
ध्यावे आराध्यासी आता
गुरु कृपेचा प्रसाद
लाभे नामासी जपता
साधावे हो अनुष्ठान
जपध्यान गुरुमंत्र
भवपार करण्यास
लाभे साधन नि तंत्र
©️रसिका राजीव हिंगे
*मन मनास उमजत नाही*
नभी नक्षत्रांचे तारांगण
मनी आठवांचे नभांगण
मन कसे समजत नाही
मन मनास उमजत नाही
मन द्वंद्वाचे समरांगण
भावनांचे हे आशयघन
विचार यास उमगत नाही
मन मनास उमजत नाही
मन जाई सागरतळाशी
मोत्यांच्या कोंदणी ऐसे
शांत पणे पहुडले राही
मन मनास उमजत नाही
अंधारातील प्रतिछायांचे
प्रतिबिंब दिसे हृदयात
मना सावर आवर काही
कैसे तुज उमजत नाही
काहूरलेल्या सांजवेळी
दूर कुठेतरी क्षितिजावरी
मन उगाच धावत राही
मन मनास उमजत नाही
सुख दुःखाचे क्षण सारे
आनंदे साजरे करतांना
मनोमनी उमलत राही
ऐसे कैसे उमजत नाही
©️रसिका राजीव हिंगे
*शुभ सकाळ* 🌹🙏🏻
पूर्व क्षितिज सजले
सोनसळी किरणांनी
निळ्याशार आभाळात
आली पहाट नटुनी
अरुणाचा रथ येई
उजळला पूर्व घाट
रांगोळ्यांच्या पायघड्या
सुशोभित झाली वाट
रांगोळीच्या रंगासम
व्हावे जीवन रंगीत
रेघ प्रत्येक सांगते
नात्यातील गुपित
थेंब थेंब जोडुनिया
रंगावली सजते ही
ऐसी जोडावीत मने
मनातील नाते ही
©️रसिका राजीव हिंगे
8600047066
कळी मनाची खुलता
कळी मनाची खुलता
वेडे मन शहारले
उभा दारात साजण
मन भारावून गेले
मन भारावून गेले
*कळी मनाची खुलता*
भान हरपून जाते
कैसी तुझी कोमलता
कैसी तुझी कोमलता
भारावल्या नभांगणी
*कळी मनाची खुलता*
चमचम चांदण्यांनी
चमचम चांदण्यांनी
तुज शोधता शोधता
दिसे मजला चांदवा
*कळी मनाची खुलता*
©️रसिका राजीव हिंगे
8600047066
*प्रसंगानुरूप काव्य* ®️
लागा चुनरी पे दाग.....
उमटला होता गर्भातून
सोहं सोहं चा नाद.
भवसागरी ऐकू आली
कोहं कोहं ची साद.
कुठल्या ओढीने आले
या मायेच्या संसारी?
विसरले मी कोण?
अशाश्वत ,भौतिक सुखाच्या
मागे धावतांना.
कर्म संचित प्रारब्ध
होतंच सोबतीला.
कळलंच नाही
इतकी रमले या मायेत.
अंतरातल्या जाणिवेला
नव्हती जाणीव
साधन लाभले पण
काही साध्य करता
आले का?
परमपित्यालाच विसरले
पापाचे गाठोडे वाढले
देहाचे भोग भोगतांना
अंतरात्मा कुठे आहे?
तो का दिसला नाही
हे जगत्पिता
मार्ग दाखव
तुझ्याशिवाय कोण
आहे
या भवसागरी.....
©️रसिका राजीव हिंगे
8600047066
*शुभ सकाळ* 🌹🙏🏻
तेजोराशी दिनकरा
होता तुझे आगमन
वेद मंत्र संध्यास्नान
याचे होई उच्चारण
लाभे तव दर्शनाने
देवा निरंतर स्फूर्ति
ज्ञानरुपी प्रकाशाने
साधे जीवनाची गति
मिटू दे देवा सत्वरी
अज्ञानाचा अंधःकार
संतुलन या सृष्टीचे
रक्षरक्ष सृष्टीकर
©️रसिका राजीव हिंगे
8600047066
अलवार क्षणांची गुंफण
दृढ करी बंध रेशमाचे
अन सहज जुळुनी येती
नाते असे जन्मांतरीचे
तुझा अलवार हळूच स्पर्श होताच मोहरले मी नखशिखांत ... मोरपीस जणू तो स्पर्श... तुझे सगळ्यांमध्ये बसून मला पहाणे आवडलं होतं मला . आवडली होती तुझी धिटाई...
मला मात्र कळत नव्हते तुला कसे बघू... क्षणात वाटलं सावळा घन आहे का... की पुन्हा तोच आला राधेचा मुरारी. का आला आहे कुणी राजकुमार पांढऱ्या शुभ्र अश्वावर स्वार होऊन!
चंद्र सुद्धा ढगाआड झाला होता तुझी माझी पहिली भेट पाहतांना. त्यालाही हेवा वाटला असेल. ढगाआडून बघत होता मध्ये मध्ये येऊन.
चंद्राच्या साक्षीने झाली आपली भेट. अथांग सागर किनारा... पौर्णिमेचा चांदवा ऐन बहरात आलेला... सागराच्या लाटा भरतीमुळे उंच आकाशला गवसणी घालायचा प्रयत्न करत होत्या.... अन तुझा हात होता माझ्या हातात.
किनाऱ्यावरची वाळू सुद्धा शहारली होती लाटेच्या स्पर्शाने... फेसाळत येणारी वाट किनाऱ्यापर्यंत येऊन काय गुजगोष्टी करत होती तीच जाणे. मात्र एक निमिष थांबल्या सारखी वाटावी असे वाटले. का आपल्यालाच पहायला थांबत होती?
चंद्र प्रकाशात तीरावरच्या झावळीच्या सावल्या सुद्धा किती मोहक दिसत होत्या न.... जणू सारा सागर कवेत घेण्याचा प्रयत्न करीत होत्या...
सागराच्या आणि चंद्राच्या साक्षीने झालेले मनोमिलन .. साता जन्माच्या या गाठी अधिक घट्ट होत गेल्या...
एकदा बांधलेली गाठ ही जन्मांतरीची व्हावी,कधीही सुटू नये म्हणून अशा या प्रीतीच्या आणि परस्पर नात्यातील गाठीला रेशीमगाठी असे म्हणतात. कारण रेशमाची गाठ एकदा बांधली की सुटत नाही हे सुर्य प्रकाशाइतके सत्य आहे.
बंध रेशमाचे जुळत होते... उत्कट प्रीतीचा महोत्सव जणू... धुंद झालेले क्षण... हे सारे आनंदाने पहात असलेला रजनी नाथ...हलकेच चांदण्यांचे पांघरूण घालत साक्षीदार असल्याची ग्वाही देत होता.... सवे त्याची रोहिणी ही होती माझ्या समर्पणाची साक्षीदार......
©️रसिका राजीव हिंगे
8600047066
सारे जहाँ से अच्छा, हिन्दोस्ताँ हमारा
हम बुलबुलें हैं इसकी, यह गुलिस्ताँ हमारा
किती सुंदर ओळी आहेत या. खरे ही आहे न हे. साऱ्या सृष्टीवर माझ्या भारतासारखा सुंदर देश कोणताच असू शकत नाही. अंतराळात राकेश शर्मा असतांना इंदिराजींनी प्रश्न विचारला होता "उपरसे अपना देश कैसे दिखता है?" क्षणाचा ही विलंब न करता उत्तर आले होते "सारे जहाँ से अच्छा".
तिरंगा भारतीय राष्ट्रध्वज केशरी,पांढरा आणि हिरव्या रंगाचा, मध्ये अशोक चक्र असलेला फक्त भारतीयांचे प्रतीक,भारतीयांचे प्रतिनिधित्व करणारा, भारतीयांची शान, मान असलेला असा तिरंगा. सर्वधर्मसमभावाचे प्रतीक असलेला तिरंगा.
ह्या देशाचा तिरंगा जेव्हा गगनाला गवसणी घालत उंचावर फडकतो तेव्हा सगळ्या भारतीयांचे उर अभिमानाने भरून येतात, नकळत एक कडक सलामी तिरंग्यास दिली जाते. स्वातंत्र्य यज्ञात ज्यांनी आपल्या जीवनाच्या समिधा अर्पण केल्या त्यांच्यासाठी नतमस्तक व्हायला होतं.
देशप्रेमाचे बाळकडू लहानपणापासून च मिळालेले. शाळेत ते वाढत जातं. मंगल पांडे पासून तर अगदी स्वा. सावरकरांपर्यंत सगळ्या कथा पुस्तक वाचूनच देश काय आहे हे कळत गेले. देशासाठी यांनी किती मोठे कार्य केले आहे. स्वतःचे आयुष्य पणाला लावले. घरादाराची राखरांगोळी झाली तरी देशासाठी लढणारे लढतंच राहिले. एकच ध्येय उराशी बांधून भारतमातेचे स्वातंत्र्य.
देशासाठी लढतांना कावळ्या चिमणीचा संसार केला नाही म्हणून आज आपण आपला संसार सुखाने करतो आहे. आसेतु हिमाचल आज तिरंगा डौलाने फडकतो आहे, याला उंचावर नेणारे मात्र अमर हुतात्मे झाले.वि. म. कुलकर्णी म्हणतात तसेच
हा राष्ट्रध्वज साक्षीला
करू वंदन करू याला
जयगीत गाऊया अपुले
ते देशासाठी लढले
या देशासाठी प्राणाची आहुती देणाऱ्या, तिरंग्याची शान, मान उंच करणाऱ्या या स्वातंत्र्यवीरांचे, हुतात्म्यांचे बलिदान व्यर्थ जाऊ न देणे हे आपल्या हाती आहे आता. त्यांचेच पावलावर पाऊल ठेवून आपण आपल्या देशाचे रक्षण करणे गरजेचे आहे, ते आपले कर्तव्य आहे.
डौलात फडकतो तिरंगा उंच आभाळी
भाग्यवंत सारे स्वातंत्र्य आमुच्या भाळी
वारसाने लाभले आपणास स्वातंत्र्य
महासत्ता करू या आपले भारत तंत्र
या माझ्या देशाच्या तिरंगा ध्वजास शतशः नमन
रसिका राजीव हिंगे
राधा, कुंती, द्रौपदी महाभारतात नेहमीच न कळलेल्या स्त्रीया. कृष्णा सारख्याच मनाचा ठाव घेणाऱ्या अशा तिघी. स्त्री मनाची तरल भावना, तिची घुसमट, आयुष्यातले रुकार आणि नकार. या पैलूंवर सहज भाष्य करणारा, या तिघीनाही उलगडणारा कृष्ण किनारा. विलक्षण शांतता असलेला तरीही आतून खळाळणारा किनारा. अरुणा ढेरे यांचे कृष्ण किनारा वाचतांना असंच मन खळाळून येत.
प्रस्तावनेतच हे का लिहिलं याचं उत्तर देतांना अरुणा ढेरे यांनी या तिघीच्या माध्यमातून कृष्ण साकारला आहे. खूप वेगळा भासतो कृष्ण. तसाही कृष्ण कोणाला पूर्णपणे कळला आहे. प्रत्येक वेळी तो वेगळाच भेटतो.
राधा, कुंती आणि द्रौपदी. पुराणकथांमधून भेटलेल्या काळाची अवघड वाट चालत आपल्यापर्यंत पोहचलेल्या.
राधा! कृष्णाची मैत्रीण,सखी. समर्पणाचे प्रतीक. तर
कुंती फक्त मातृत्वाचे लेणं लाभलेली बाईपण जगत असलेली.
द्रौपदी म्हणजे तर सौंदर्याची परिसीमा, धगधगतं अग्निकुंड. अवहेलना स्वीकारलेली कृष्णसखी.
स्त्रीत्वाची जातकुळी शोधतांना याच्या महासागराच्या किनाऱ्याला असलेला कृष्ण पूर्ण पुरुष ,पुरुषोत्तम याच्या साहाय्याने या उलगडत जातात.
असहनीय दुःख झेलणारी. उतार वयात कृष्णाला मध्यरात्री भेटलेली राधा असो की मातृत्व आणि बाईपण याचा कुठेही संबंध नसलेली कुंती असो.अथवा कृष्ण सखी कृष्णा असो.
सगळ्यांचे जगणे वेगळे तरीही दुःख एकच आहेत असे वाटावे.
कृष्णा मला दुःखच दे असे वरदान मागणारी कुंती नंतर कृष्णाला म्हणते मी उगाच दुःख मागितलं आधीच माझ्याजवळ किती आहे.
कृष्णा ला राधा कळली नाही की राधेला कृष्ण. सारच अनाकलनीय.
पाच पांडवांची पांचाली, बलाढ्य कुरुवंशाची कुलवधू तिच्याही पाचवीला पुजलेले दुःख च.
कुंती-विदुर, कृष्ण-कुंती, पांचाली- कृष्ण, राधा- कृष्ण यांचे नाते संबंध छान रेखाटले आहेत.
पैलतीर गाठण्याआधी वानप्रस्थाश्रमात कुंतीला झालेले विदुराचे भास, शेवटची भेट घेण्यासाठी तरी एकदा माधवा ने यावे असा ध्यास घेतलेली कृष्णा आणि मी तुला भेटायला आली मी निरोप घायचा की तू कृष्णा असा भाबडा प्रश्न विचारणारी राधा. याची उत्तरे मिळविण्यासाठी तरी कृष्णकिनारा आहे.
या पुस्तकाचे मला भावलेले एक वैशिष्ट्य म्हणजे यातील ललित. अप्रतिम भाषा, सुंदर उपमा आणि कृष्ण असेल तर कथा भावतेच न?
वाचावे असे काही ते एकदा तरी कृष्णकिनारा वाचवा असे मला वाटतं...
©️रसिका राजीव हिंगे
मूळ भारतीय वंशाचा पण परदेशात शिकलेला कथानायक त्याच्या अमेरिकन प्रोफेसरच्या सांगण्यावरून भारतात आदिवासी बद्दल अंधश्रद्धा, धर्मांधता, याविषयी संशोधन करायला येतो.
अनिच्छेने इथे आलेल्या कथानायकास सौराष्ट्राच्या जंगलातील नर्मदेच्या खोऱ्यात आदिवासी प्रदेशात काम करतांना, त्यांच्या सोबत राहतांना आलेले अनुभव म्हणजे गुजराथी लेखक ध्रुव भट्ट यांची अंजनी नरवणे यांनी अनुवादित केलेली तत्वमसि कादंबरी.
वास्तविक कथानायकाला या आदिवासी बद्दल ना आकर्षण ना इथे काम करण्याची इच्छा. तरीही काही दिवस राहू, माहिती गोळा करू , आदिवासींना काही शिकवता आलं, त्यांच्या श्रद्धा किती चुकीच्या आहेत हे पटवून देण्यासाठी आणि जमलं तर एखादी शाळा वगैरे काढता आली तर पाहू असा विचार करून कथानायक भारत भूवर पाय ठेवतो.
इथे आल्यावर आदिवासी जीवन त्याला जवळून पहायला मिळतं. त्यांच्या श्रद्धा,परंपरा स्वतःवर असलेला विश्वास यामुळे तो नकळत त्यांच्याकडे खेचला जातो. भारतीय परंपरागत संस्कृती आणि पाश्चात्य संस्कृती याची तुलना नकळत होऊ लागते.
आदिवासी प्रदेशातील काही ठिकाणं, काही घटना त्याला अचंबित करतात. तर काही प्रथा विचार करायला भाग पाडतात.
नर्मदेच्या खोऱ्यात परिक्रमेसाठी आलेल्या परिक्रमा वासींची जमेल तशी सेवा करायची हे आदिवासीचे तत्व. मुळात नदीची प्रदक्षिणा करणे म्हणजे अंधश्रद्धा आणि मागासलेपण आहे असे कथानायकाला वाटते.
आदिवासी भाषा शिकतांना, एखादा उपक्रम राबवितांना जसे मध गोळा करणे, शाळा सुरू करणे यासाठी त्याला आलेल्या विविध अडचणी, स्थानिक आदिवासींची परंपरेवर असलेली श्रध्दा या सगळ्या गोष्टी त्याच्या आकलन शक्तीच्या बाहेर आहेत असे त्याला वाटत राहतं.
भारतीय संस्कृतीत तीर्थाटन, आचार विचार, परंपरा यांची देवाण घेवाण यामुळे भारत एकत्रित बांधला गेला आहे असे कथानायकाला आदिवासींनी केलेली परिक्रमा वासींची सेवा पाहून पटायला लागतं,.
परिक्रमा करतांना प्रत्यक्ष नर्मदा दर्शन देते यावर त्याचा विश्वास नसतो. आलेल्या परिक्रमवासी शी बोलून माहिती घेण्याचा प्रयत्न कथानायक करतो. पण हे सांगून पटणारी गोष्ट नाही. यासाठी प्रत्यक्ष अनुभव घ्यावा म्हणून तो परिक्रमा अनुभवण्यास निघतो. अवघे विश्व एकाच मूलतत्वापासून निर्माण झाले आहे याचा अनुभव नर्मदेच्या तीरावर चालतांना येतो.
नर्मदा नदी ही जिवंत मानली जाते. तिच्या सहवासात ,तिच्या तीरावरील रम्य अनुभव वाचतांना नकळत आपणही मी कोण? विचार करू लागतो......
तत्वमसि आवडली कारण वाचतांना खिळवून ठेवण्याचं सामर्थ्य तिच्यात आहे... वाचा आणि अनुभवा एक उत्कट अनुभव.....
©️रसिका राजीव हिंगे
अपेक्षा
किती वाहसी मनुजा
अपेक्षांचे हे ओझे
उगाच आशा ठेवी
म्हणत तू माझे माझे
खरच का अपेक्षा करणे बरे नव्हे. असं सगळे म्हणतात पण हे ओझे मात्र वहात असतात. कुणाची कुणाकडून का अपेक्षा ठेवावी? याचं उत्तर अगदी साधं आहे. अपेक्षा असली की समोरचा आपल्यात अडकत जातो. वास्तविक पाहता हे अपेक्षापूर्ती वगैरे काही नसतं. पण याने माझ्यासाठी केलं म्हणून मी करतो, किंवा मी याचे केले पाहिजे म्हणजे उद्या जर माझ्यावर वेळ आली तर कोणी तर उपयोगी पडायला हवे ना. या भावनेने सारं घडत असतं.
आई लेकरांमध्ये निरपेक्ष प्रेम असतं इथे काही देवाण घेवाण याला अर्थ नाही असे एकीकडे म्हणतांना माझ्या दुधाची लाज राख रे बाबा असेही आहे. म्हणजे ही एक प्रकारची अपेक्षा च नव्हे काय? फरक इतकाच आहे की अपेक्षा आहे पण पूर्तता झाली नाही तर अपेक्षाभंग वगैरे कमी प्रमाणात असतो.
प्रत्यक्ष ईश्वराच्या दारी जातांना सुद्धा आपल्या किती अपेक्षा असतात. मी इतका जप केला म्हणजे माझे चांगले होईल, पारायण करायला हवे म्हणजे सगळं सुरळीत होईल, आज मी माझ्या बाळाचं सगळं व्यवस्थित होण्यासाठी देवाला साकडं घातलं. संकल्प च तसा केला आहे मी. मी मी किती मी मी. नाही झालं तर अपेक्षाभंग. मी इतकं केलं देवाचं पण देव काही पावलाच नाही बाई असे म्हणायला मोकळे.
एकदातरी असे घडते का आज काहीही मनात भाव नाही अपेक्षा नाही फक्त आणि फक्त सहज मंदिरात हात जोडले गेले. प्रत्येक वेळी काहीतरी आपण मनात म्हणतोच न. फळाची अपेक्षा न करता कर्म करा असे कृष्ण सांगतो. फक्त नाम घ्या. कशाची गरज भासणार नाही. पण हे नाम घेणं पण इतकं सोपं नाही हे जेव्हा कळतं तेव्हा साधी वाटणारी गोष्ट किती मोठी आहे हे कळत. पण खरच अपेक्षा विरहित आपण त्याच नाव सुद्धा घेत नाही. जेव्हा मनातून अगदी आतल्या गाभ्यातून जेव्हा त्याचं स्मरण होतं, मनात भक्तिभाव जागृत होतो त्यावेळी तो संत होतो. देह आहे तो भोग भोगतो आहे त्याचे सोयरसुतक संतांना नसतं.
मी मधून हे अपेक्षांचे रोप उगवतं आणि उगाच वात्सल्याचे, प्रेमाचे खत पाणी देत आपण त्याला वाढवत जातो. आणि शेवटी अपेक्षाभंगाचे सल मनात घेऊनच जगत असतो हे निर्विवाद सत्य आहे असं मला वाटतं...
रसिका राजीव हिंगे
मनाला झाली कृष्ण सख्याची बाधा....
असे मनाशी गुणगुणत च सखी मध्येच कृष्ण सख्याच्या भेटीसाठी आनंदून स्वतःभोवती गिरकी घेत घेत साजशृंगार करते आहे. समोर दर्पणी तिला कान्हा दिसला की काय लाजून नयन झुकवून कानी कुंडलं घालावीत.
अगं अजून तयार नाहीस का सखे तू? गुणगुणत काय बसलीस ! कान्हा बाहेर तिष्ठला बघ रास खेळायला. आणि तू अजून तयार नाहीस!
सखये किती करशील ग शृंगार? तुझं मूळ रूप इतकं लोभसवाणे आहे की त्यास शृंगाराची आवश्यकता नाही. चल कानातली तेवढी कुंडलं घाल आणि ये राणी बाहेर पटकन.
तुझा नृत्याविष्कार पहायला आतुरला आहे ग कृष्णसखा. विद्युलतेसम थिरकणारी तुझी पावलं आणि तुझ्या पैजणांचा नादमधुर स्वर यांचं मिलन होऊ दे ग बयो.
हे राधिके यमुनेच्या तीरावर बघ ढोल ताशांचा गजर वाढलाय. सारे गोकुळ जमले आहे किनारी. चांदवा पूर्ण तेजोमय झाला आहे. चांदण्यांनी पण चंद्रा भोवती फेर धरलाय.
नभांगणात बघ सारे तारे मनमोहनास तुझ्या सवे पाहण्यासाठी गर्दी करत आहेत. बघ बघ कान्हाच्या मुरलीचा स्वर येतो आहे का ऐकायला.
हे मृगनयने तुझ्या नयनातील काजळरेखा भासावी इतकी रात चढून आली आहे. तुझे सुगंधित कुंतल जणू आभाळभर पसरले का ग? हा मुखचंद्रमा सत्य की नभीचा चांद.
रातराणी,जाई जुई,चाफा किती फुलला आहे पाहिलस का! या सुकोमल पुष्पांचा दरवळ लेऊन आलीस असे भासावे बरं त्या चित्तचोराला.
चल नभीच्या गवाक्षातून शुक्रतारा डोकावण्याच्या आत रास रंगायला हवा.
स्वतः लाजत आणि गिTरकी घेत ही अभिसारिका निघाली तिच्या कृष्ण सख्याला, मनमोहनाला भेटण्यास, त्याच्यासवे नृत्याविष्कार करत सर्वस्व समर्पण करायला...
रसिका राजीव हिंगे
केशरिया लेऊन,सोनसळी किरणांचे अलंकार ल्यालेली प्राची प्रभाकरा समवेत पूर्वेस येऊन उभी राहिली. कुठंतरी रात्र रेंगाळत असल्याचा भास झाला. म्हणजे झुंजूमुंजू झालं तर. असे म्हणतच लगबगीने रविराजाला घाई करत प्राची आली . पूर्व क्षितिजावर केशराचे सडे शिंपित सलज्ज उषाराणी स्वागतास उभीच होती. सूर्याचे तेज पाहून मनात लाजली तशी लाली गाली उमटलीच.
पाखरांचे थवे कलरव करत घरट्या बाहेर डोकावू लागली. वृक्षराजी आनंदाने डोलू लागली, लतावेली रविराजाच्या आगमनाने मनोमनी शहारल्या. मंद वारा ओढ्यावरून सुस्नात होऊन मध्येच शीळ घालत स्वतःचे अस्तित्व भासवत होता.
अशा सुरम्य वेळी हिरव्या पाऊल वाटेवर स्वतःचा कस्तुरीगंध सांडत ही ललना प्राजक्ताच्या सुगंधात न्हाऊन तिच्या आराध्याच्या पूजेसाठी निघाली. सात्विक तेजोवलय असलेली ही भाविका नऊवारी नेसून केसात सुगंधी फुले माळून, नाकात नथ घातलेली अशी नटून निघाली. तिला हे ठावे आहे देवदर्शनाला जाताना आपल्या आराध्याला जसे आवडेल तसेच जावे. मी देवाचे दर्शन घेईल तर तो पण मला पाहिलं न. त्याच्यासारखीच मी प्रसन्न वदना हवी हाच विचार करीत भक्तिरसात डुंबत आराध्याचे स्मरण करीत पंचोपचार पूजासाहित्य घेऊन हळुवार निसर्गाच्या सानिध्यात मंदिरी निघाली तेव्हा तिच्या चेहऱ्यावर संपन्नतेचे, संपदेचे ,समाधानी भाव निसर्गालाही लाजवित होते.
चालतांना मनोमनी मानस पूजन सुरू होते. पूजनात मग्न असलेली ही भाविका तिच्या सख्याचे ही मन तृप्त केल्याचे कृतार्थतेचे भाव तिच्या नयनी साचलेले आहेत.
कोण असेल बरे हिचे आराध्य? कृष्णसखा?
निळेच झाले
चराचर सारे
कृष्णरूप भासे
सृष्टीचे बावरे
असेच असेल का हिच्या मनी?
रसिका राजीव हिंगे
असे कोवळी चाहूल
नको निष्ठुर होऊस
भाव मनीचे सारेच
हृदयात जपावेस
आहे कोवळे अंकुर
बीजापोटी फुललेले
ऐसे येताच भूवरी
बघ किती आनंदले
जगावेसे वाटताना
घाला विचित्र दैवाचा
कैसे असते संचित
खेळ सारा नियतीचा
अरे सांभाळ पाऊल
आहे रोप इवलेसे
करी सृजन सृष्टीचे
बीजांकुर हे छोटेसे
आनंदाच्या ओंजळीत
देई तयासी आधार
बहरेल मोहरेल
सृष्टीचा हा मूलाधार
रसिका राजीव हिंगे
नवं वर्षाचे स्वागत
संकल्पाचे उच्चारण
शब्द मज भेटताच
निराशेचे उच्चाटन
शब्द यावेत जुळुनी
यावी धार लेखणीस
सरस्वती ध्यावी गावी
मूर्तरुप संकल्पास
शब्दांच्या गावा फिरुनी
शोधावे शब्दभांडार
आंजारुन गोंजारून
भरावे शब्द आगार
नक्षत्र वेलीवरची
शब्दफुलें अभ्यासावी
साहित्याची मांदियाळी
लेखनाचा मार्ग दावी
प्रतिभा नि प्रतिमेच्या
साहित्य संगमावरी
शब्दांकुर फुलुनीया
काव्य व्हावे भरजरी
अभिरुची कलासक्त
शब्दामाळ माळतांना
सालंकृत असा साज
लाभावा मम शब्दांना
ऐसा संकल्प करुनि
काही लिहावे वाटले
नक्षत्रासम चंदेरी
भेटले हो शब्दफुलें
रसिका राजीव हिंगे
प्रसंगानुरूप काव्य
जिथे सागरा धरणी मिळते....
बघ धुंदल्या क्षणांना
मंतरल्या वाटेवरी
चांद आला उतरून
सागराच्या या किनारी
सावळ्याशा भूईवरी
दाटली आभाळमाया
चांदण्यांचे पांघरूण
घेई सागराची काया
मर्मबंध जुळलेत
आकाश नि धरेचे
समुद्रकिनारी ऐसे
होई मिलन तयांचे
आनंदुनी लाट धावे
पाहण्या मिलनोत्सव
सामावून घेई सारा
हृदयी हा महोत्सव
रसिका राजीव हिंगे
