निळ्या सागरी फुलून आली
हिरवी हिरवी सृष्टी न्यारी
निळे आकाश झुकले थोडे
नवयौवन हे तोलून धरी
प्रीतसागरी जणू पहुडली
निळी सावळी प्रीत बावरी
मंत्रमुग्धही झाले क्षण क्षण
जलाशयाच्या खोल अंतरी
तरंग उठती लाटेवरती
जलबिंदूचे भासे नर्तन
धुंद मन जरा हिंदोळले
कोण नाविका तू मनभावन
वात्सल्याच्या छायेतूनी
जीवन नौका पार करी रे
सावळमाया धरी सुकाणू
चरणी आता आश्रय दे रे
रसिका राजीव हिंगे
गंध फुलांचा गेला सांगून
तुझे नि माझे व्हावे मिलन
अल्लड नवयौवना धुंद गंधाळल्या क्षणांना सोबत घेऊन तिच्या प्रियाच्या कानी अलगद गुज सांगण्यासाठी निघाली. मंद गार वाऱ्यामुळे तिचे कुंतल ही तिच्या गर्भ रेशमी गालांशी लगट करताहेत. काय बरे सांगायचे आहे तिला!
तुझी नि माझी उत्कट प्रीत आता मिलनाकडे वाटचाल करते आहे. ऐक ना सखया, सारे चराचर दरवळले आहे आपल्या प्रीतीच्या सुगंधाने.
होय! गंधित च आहे आपले नाते. अगदी पुराण काळापासून चालत आलेला वारसा आहे हा. प्रेम ही एक तरल भावना. प्रत्यक्ष परमात्मा सुद्धा या भावनेत अडकला म्हणण्यापेक्षा त्यानेच तर ही प्रीत, प्रेम या भावना निर्माण केल्या नाही का?
कृष्णसखा आणि राधा यांची अशीच मंत्रमुग्ध करणारी प्रीत, जिथे वासनेला थारा नाही तशीच आपली पण प्रीत आहे ही.
प्रीत असावी नजरेची भाषा बोलणारी, स्पर्शातून जन्मजन्मांतरीचे नाते घट्ट करणारी,या हृदयी चे भाव त्या हृदयी सहज समजणारी, मनातल्या भावनांचा अनाहत नाद ऐकणारी. विश्वासाच्या पायावर प्रीतीचा राजमहाल तोलून धरणारी.
तुला सांगते प्रेम करणे म्हणजे काही गुन्हा नाही रे. प्रेम आंधळं असलं तरी ते डोळसपणे करावे, केवळ आकर्षण म्हणजे प्रेम नाही. प्रेम सौंदर्यावर करावं असे जरी असले तरी बाह्य सौंदर्य च नव्हे, प्रेम अंतर्गत सौंदर्यावर करावे, गुण दोषांवर करावे,स्वभावावर करावे.
प्रेम अगदी अंतरंगातून करावे, एकदा स्वीकार केला की त्याच्या गुण दोषांसह स्वीकारावे.
हेच असेच विचार मनात घेऊन ही अभिसारीका निघाली आहे सजणा ला भेटायला. सुगंधाने भारलेल्या पुष्पांचा सांगावा द्यायला.
सख्या ऐक ही गंधित पुष्पे काय बरे सांगतायत! तिच्या तरल प्रीतीची कहाणी..... आणि तिच्या प्रेमाचे ऋणाईत व्हायला....
प्रेमा काय देऊ तुला
भाग्य दिले तू मला
रसिका राजीव हिंगे
निरागस सुकोमल
भाव दाटले नयनी
मौन होऊनीया भाषा
सामावली या लोचनी
मनी विचारांची जणू
खळबळ माजलेली
डोकावता अंतरात
रान भेटे दावानली
बाल्य कुठेसे लपले
भिरभिर ते शोधतो
अराजक या जगती
पाहुनिया खंतावतो
अंधारल्या उजेडात
कधी भेटतील वाटा
माय तात दीपस्तंभ
नच रुते पायी काटा
कुठे कसा गवसेल
जगण्याचा हा किनारा
सान असुनी कळले
आहे जाणे भवपारा
रसिका राजीव हिंगे
पंख पसरूनी वाटे
पंख पसरूनी वाटे मुक्त विहरत जावे
सृष्टीचे हे रम्य सोहळे मनी अनुभवावे
बळ भरुनी पंखात वाटे नभांगणी जावे
घ्यावे चांदणे मोजून नक्षत्रांना ही वेचावे
पंखाखाली अलगद पांघरावे सागराला
नभी चांदवा पाहता इथे का हा उधाणला
जावे मनाच्या पल्याड मन पाखरू होऊनि
नियतीचे खेळ सारे यावे जरासे पाहुनी
पंख पसरूनी वाटे घ्यावी कवेत निळाई
कृष्णसखा भेटे तिथे जर असेल पुण्याई
रसिका राजीव हिंगे
अतिथी!
येता अवचित दारी
तोच असेल श्रीहरी
स्वागतास अतिथीच्या
यजमाना ये सत्वरी
अतिथी देवो भव! घरी आलेला अतिथी किंवा पाहुणा हा देवा सम आहे असे संस्कार जपणारी आपली संस्कृती.
अतिथी म्हणजे आगंतुक. कोणतीही सूचना न देता अचानक पणे घरी आलेला पाहुणा. आलेला पाहुणा कोणत्या उद्देशाने आला आहे, केवळ भेटीचे प्रयोजन आहे की अजून विशेष काही हे महत्वाचे न मानता त्याचे स्वागत हे हसून केलेच पाहिजे असा पायंडा आपल्या परंपरेचा.
आपल्या घरी आलेला पाहुणा किंवा अतिथीचे स्वागत चांगल्या बुद्धीने, विचाराने, मनात कोणताही किंतु परंतु न ठेवता करावे असे पूर्वजांनी सांगितले आहे. थोडक्यात काय तर सकारात्मक भावनेने करावे. ही सकारात्मकता म्हणजे प्रचंड ऊर्जा आहे जगण्याची. या सकारात्मक विचारांच्या लहरी म्हणजे weves घरातील अदृश्य वाईट शक्तींचा सामना करायला कायम सज्ज असतात. म्हणून म्हणतात न की चांगले बोलावे. मनापासून स्वागत करतांना त्यातून जे सकारात्मक स्पंदने निर्माण होतात ती अतिथी आणि यजमान यांच्यामध्ये भावनिक नाते निर्माण करणारा दुवा आहे.
जसे अन्न ग्रहण करतो तसेच विचार होतात, मन तसंच होतं. सात्विक भावनेने बनविलेले भोजन अतिथीस अर्पण करावे म्हणजे ते ही आनंदी होतील आणि त्याचा परिणाम सारे घरही आनंदी होईल. आलेल्या अतिथीस समाधान लाभेल आणि आदरातिथ्य करण्याऱ्यास ही शुभाशीर्वाद लाभतील. माणुसकी आपोआपच जपली जाईल.
हे सगळे विज्ञान आहे जे ऋषी मुनींनी शोधले आहे, अनुभवले आहे. हा वारसा असाच पुढे जायला हवा हीच इच्छा?
हास्याचे उडावे तुषार
भावनेचा हो आदर
मान सन्मान सत्कार
व्हावे आनंदे सादर
रसिका राजीव हिंगे
एक शलाका प्रकाशवेडी
कृष्ण मेघ ते भेदुन आली
अवनीवरती जलाशयाला
कवेत घेई ही धवलाली
सहस्ररश्मी येती अवचित
समीर डोलतो गार मंदसा
गिरिशिखरावर हिरवाईचा
उत्सव सजला रूप गंधसा
दशदिशातून येई नाद
प्रणवाचे हो हे उच्चारण
चैतन्य उजळे बहरे सृष्टी
नैराश्याचे हे उच्चाटन
ऐसी पसरे धरणीवरती
सारी माया परमेशाची
कणाकणातुन अस्तित्वाची
जाणीव देत निजरूपाची
रसिका राजीव हिंगे
राऊळी मंदिरी दर्शनास जातांना आधी पहिल्या पायरीवर सगळेच नतमस्तक होतात. का होत असतील बरे सगळे नतमस्तक? तुझ्यावर पाय ठेवून मला गाभाऱ्यातल्या परमेशाचे दर्शन घ्यायचे आहे. तुझ्याशिवाय मी तिथे पोहचू शकत नाही. म्हणून हे माये मला क्षमा कर आणि तिथपर्यंत घेऊन चल म्हणून तिला हे वंदन असावे असे वाटतं. दर्शन घेतल्यावर कृतार्थ मन क्षणभर पायरीवर विसावतं पायरीला धन्यवाद देण्यासाठी.
आयुष्याच्या प्रवासात कधी दुःखाच्या पायरीवर मन हेलकावे घेतं तर कधी सुखाच्या पायरीवर समाधान अनुभवतं. यशोशिखराकडे वाटचाल करतांना कितीतरी पायऱ्यावर सुख-दुःख, यश-अपयश, मान-सन्मान यांचे चढ उतार अनुभवास येतात. पण भक्कम पाय रोवून पायऱ्या चढत गेलं तर शिखर गवसतंच. कारण पायरीचे हेच कर्तव्य असावे जो तिच्या संगतीत आला त्याला त्याच्या इप्सित स्थळी पोहचविणे. फक्त चढणारे कसे आहेत हे महत्त्वाचे, ती तर साथ देतेच न. उत्कर्ष साधायचा असेल तर स्वतःची पायरी ओळखता यायला हवी.
सहवासात आलेल्या प्रत्येक व्यक्तीच्या बाबतीत ही असेच. एकमेकांचे हात धरून, आधार देत, हसत खेळत नात्यातल्या प्रत्येक पायरीवर चढत गेलो तर नाते फुलत जाईल. "तू तुझी पायरी ओळखून रहा, उगाच गगनाला गवसणी घालायला जाऊ नकोस" असे बोलतांना सुद्धा स्वतः कोणत्या पायरीवर उतरलो आहे याचेही भान असायला हवे. उगाच तुझं माझं करत, मत्सर,द्वेष, असूया या पायऱ्यांवर पाऊल पडले तर जगणेच अशक्य होईल. शिवाय पदरी निराशाच येईल. प्रत्येकाची पायरी परमेश्वराने प्रत्येकाच्या प्रारब्धानुसार ठरवून दिली आहे. सत्कर्माच्या पायऱ्यांवर पावलं टाकत नामस्मरणाची काठी हातात घेऊन, सद्गुरूच्या साहाय्याने चढत गेलो की परमात्मा भेटेलही.
मात्र पायरी चढतांना आत्मविश्वास, श्रध्दा असणे गरजेचे आहे.
रसिका राजीव हिंगे
