दैवगतीच्या खेळात कधी हरले नाही
मानापमान कुचेष्टा कधी सरले नाही
आकाशाशी नाते माझे मीच जोडले
झरोक्यातले जीवन कुणा कळले नाही
इंद्रधनूचा वेध घेतसे नजर सारखी
सप्तरंगांत मात्र कधीही रमले नाही
आयुष्याची परीक्षा कधीच संपत नाही
स्वप्न डोळ्यातले अजूनही पुसले नाही
नवी भरारी, नवी आशा घेऊनि आली
वळून मागे पाहणे कधी जमले नाही
रसिका राजीव हिंगे
प्रसंगकाव्य
(ये हसीं वादियां, ये खुला आसमां या गाण्यावर आधारित)
ये ना साजणा समीप
निसर्गाच्या कुशीत रे
साद घालिती कुणास
उंच ही हिमशिखरे
प्रीत भारलेली सृष्टी
भासे नवयौवना रे
अंथरला हा गालिचा
कुणी हिरवळीचा रे
खळाळत्या निर्झराचा
ऐक ना पदन्यास रे
शीळ घालितो समीर
बासरीचा हा भास रे
नाथ उमेचा नांदतो
शुभ्र हिमनगरी रे
शिवशक्ती एकरूप
होई सृजन इथे रे
रसिका राजीव हिंगे
शब्दफुलांना वेचित बसते
मम हृदयाची दौत लेखणी
भान नच परी तिला कशाचे
ओसंडली ग परडी भरुनी
माझेच मला सांगत येते
गुज मनातले हळूच कानी
अन अल्लडशा बाल्या समती
फुरंगटूनी बसते रुसुनी
स्वातंत्र्याच्या समारांगणी
चल गाऊ या अता वीरश्री
अश्वावरती दौडत दौडत
येतांना ती भासे यशश्री
रसिका राजीव हिंगे
जिथे थांबते वैखरी
तिथून धावे लेखणी
मध्यमेचे शब्द घेऊनि
पश्यंतीला गवसे झणी
परेचा ही माग घेतांना
हृदयी विसावे लेखणी
परा पश्यंती मध्यमा
वैखरीचे साधन लेखणी
रसिका राजीव हिंगे
काल पासून सारखा पाऊस येतो आहे. जलद भरून बरसण्यासाठी मेघ काळे तर कधी जांभळे भासताय. मनभावन श्रावण वेशीवर येऊन थांबला आहे.
सृष्टीत उत्साह संचारला आहे. धरा पण नटून बसली आहे श्रावणाचे स्वागत करायला.
पण मग मनाकाशी मळभ का दाटावेत? काय होतंय असं? खरंच कुठे काही चुकतंय का?
रसिका राजीव हिंगे
काळोखल्या नभांगणी
धवलशा प्रकाशात
कुणी चषक दुधाचा
लवंडला अकस्मात
चंद्रकोर चमचम
सौंदर्याची परिसीमा
प्राजक्ताची फुले जणू
मनी हर्षली गे भामा
माळ सखे कुंतली गे
चांदण्यांची गंधफुलें
याचसाठी अट्टहास
बघ जरा स्वप्नफुलें
ऐसे नक्षत्रांचे देणे
जणू सारा असे भास
तळहाती हे सौंदर्य
घेता वाटे गे आभास
रसिका राजीव हिंगे
