चित्रकाव्य

 

तुझं रुजणं,तुझं अंकुरणं

तुझं फुलणं, तुझं बहरणं

सगळंच अनाकलनीय

कसं जमलं रे मोहरणं

धरेच्या गर्भातील ओलावा

शिडकावा असे तो मायेचा 

तरारून आलास धरेवर

घेऊन सवे भार पानांचा

ताठ मानेने जगावे याचे

बाळकडू घेऊन आलास

नको मिंधेपण जगण्यात

नको लाचारी आसपास

अंकुरण्यास आपोआप

खडकातही जागा मिळते

शोधले म्हणजे सारेच

मनासारखे गवसते

दगड विटांच्या जंगलात

नसे मातीला ही थारा

पाय रोवूनी उभे रहावे

सुखवित जावे चराचरा

रसिका राजीव हिंगे