चित्रकाव्य

हळदीच्या पावलांनी

निघालीस तू सासरी

घालमेल जीवाची ही

किती दाटली ग उरी

प्रतिरूप तू माझेच

जणू मला ग भासले

तुला घडवतांना ग

आईपण मोहरले

पैठणीचा पदर तो

आता तूच सावर ग

दागदागिने सारेच 

तुझे तूच आवर ग

नव्या वाटेवरी तुला

चालायचे बाळा आता

दिले तुला संस्कार ग

सोड शिदोरी ती आता

तुज निरोप देतांना

पापणकाठ ओलेता

मागे वळुनी पाहते

संस्कारित ही दुहिता

इथेच मी थांबते ग

ये होऊनि तू पाहुणी

तुझ्या सुखी संसाराची

सांग बाळे तू कहाणी

रसिका राजीव हिंगे