चित्रकाव्य

ही निरागसता, हास्य खळाळते
घेऊनिया येते, बालपणी।
दडला हृदयी, निर्व्याज आनंद
एकमेका साद, देती बाळे।
काय आहे मनी, यांच्या साठलेले
मिटुनी घेतले, लोचनेही।
मजुरी कराया, मायबाप जाती
बाळे बागडती, वाटेवरी।
कोणास पाहिले,कोणास हासती
पाहुनी श्रीमंती, दुःखीतांची।
रूप हे साजिरे, सुंदर गोजिरे
तुझे आहे का रे, परमेशा।
मला ऐसे वाटे, विठ्ठल रुक्मिणी
आले हो अवनी, धावूनिया।
म्हणे विठुराया, आषाढ मासात
भक्त पंढरीस, कसे येती।
जाऊ गे आपण, रूप पालटून
पाहू भक्तजन, धरेवरी।
म्हणोनिया आले, धरेवरी देवो
निरागस भावो, बालरूप।
आले सृष्टीवरी,  बसे वाटेवरी
मूर्ती ती हसरी, पाहे गे मी।

रसिका राजीव हिंगे