तृषार्त

 

तोलुन धरते अवघे विश्व
भार कशाचा वाटे मजला
मीच आधार जगण्याचा रे
आहे ठावे सारे मजला

दशदिशातुनी संकटांनी
फेर धरलाय सभोवता
तूच मांडला खेळअनोखा
कसवटी कशी घेतो आता

जलाशयाच्या खांद्यावरती
थांबवलेले तृषार्त जीवन
घेऊ दे ना श्वास मोकळा
जगण्याचे रे आले दडपण

झऱ्या झऱ्यातून वाहे पाणी
परी रिकामी माझी घागर
नाथा घरच्या पाणक्या रे
सावरायास ये रे सत्वर

देई आता आत्मबळासी
संस्कारित करू दे शावका
तूच निर्मिसी तूच तारिसी
कसे हे भोग सांग निर्मिका

रसिका राजीव हिंगे

(शावक म्हणजे इथे पिल्लू किंवा बाळ असे अभिप्रेत आहे)