निरागस सुकोमल
भाव दाटले नयनी
मौन होऊनीया भाषा
सामावली या लोचनी
मनी विचारांची जणू
खळबळ माजलेली
डोकावता अंतरात
रान भेटे दावानली
बाल्य कुठेसे लपले
भिरभिर ते शोधतो
अराजक या जगती
पाहुनिया खंतावतो
अंधारल्या उजेडात
कधी भेटतील वाटा
माय तात दीपस्तंभ
नच रुते पायी काटा
कुठे कसा गवसेल
जगण्याचा हा किनारा
सान असुनी कळले
आहे जाणे भवपारा
रसिका राजीव हिंगे
No comments:
Post a Comment