सकाळपासूनच आज अंजलीची धावपळ सुरू होती. घर आवरण्यात वेळ भराभर पुढे जात होता. दिवाणखान्यातील सोफ्याचे कव्हर बदलले, पडदे बदलले, फुलदाणीतील फुले बदलून आज टवटवीत छान मोगऱ्याचा गुच्छ फुलदाणीत ठेवला होता. सगळं घर मोगऱ्याच्या सुगंधाने दरवळले होते. दारावर द्वारकेला घेतलेले तोरण लावले होते.
अंगणात सुरेख रांगोळी घातली होती. अंगणातील सगळीच फुले गुलाब, निशिगंध, मोगरा अबोली आज विशेष फुललेली होती.
स्वयंपाक पण सगळा चारी ठाव केला होता, नाहीतर रोज फक्त दोघांच्या पुरेसा हलका फुलका स्वयंपाक असायचा. आज वरण भात, बटाट्याची भाजी,आंब्याचा रस, शेवयाची खीर,चटणी,कोशिंबीर सारच कसं सगळं मनासारखे करून घेतले. माठात वाळा घालून ठेवला होता थंडगार वाळ्याचे पाणी पिण्यासाठी.
हो. आज समीर यायचा होता, खूप दिवसांनी घरी. आज अजय अंजलीच्या आयुष्यातील खूपच महत्वाचा दिवस. स्वप्नपूर्ती चा दिवस. त्यांचा समीर आज विंग कमांडर झाला होता. स्वयंपाक करता करता अंजली समोर सगळा भूतकाळ तरळून गेला.
लहानपणा पासूनच देशसेवा करायची असे समीर ने ठरविले होते. त्याच दिशेने त्याची वाटचाल सुरू होती.अजय एका खाजगी कंपनीत नोकरीला होता, अंजली एक गृहिणी. काटकसर करून कोंड्याचा मांडा करून पै पै जमवून समीर चे शिक्षण सुरू होते. एकुलता एक मुलगा असल्याने सर्वसाधारण मुलांप्रमाणे समीर ने इंजिनिअरिंग करावे, जमल्यास पदव्युत्तर व्हावे एवढी माफक अपेक्षा असलेले अजय अंजली होते.
पण समीर चे स्वप्न वेगळेच होते. शाळेत असल्या पासूनच त्याला भारतीय वायुसेनेचे आकर्षण होते. विंग कमांडर अभिनंदन म्हणजे समीरचा आदर्श जणू. त्याला विंग कमांडरच्या गणवेशाचे ही अप्रूप वाटायचे.अभिनंदन सारखेच मला व्हायचे असे तो सारखा ठरवायचा.
पण त्याच्या आईवडिलांना मात्र हे सगळं कठीण आहे, याला झेपेल का असं वाटत होतं. ज्यावेळी बारावीनंतर मला (एन.डी.ए.) राष्ट्रीय संरक्षण प्रबोधिनी मध्ये प्रवेश घ्यायचा आहे असे समीर ने म्हणल्यानंतर आई चा जीव कळवळला.
"समीर, तुला हे सगळं जमणार आहे का? फार कठीण असतात या परीक्षा, नंतरचे प्रशिक्षण. सगळा नीट विचार करायला हवा समीर!"
"आई बाबा तुम्ही काळजी करू नका, मी ठरवले आहे (एन.डी.ए.) राष्ट्रीय संरक्षण प्रबोधिनी मार्फत मला भारतीय वायुसेने मध्येच नोकरी करायची आहे. आई, ८ ऑक्टोबर १९३२ पासून भारतीय वायुसेना देशाचे रक्षण करते आहे. हवाई युद्ध करण्यासाठी या दलाची स्थापना झाली. आजपर्यंत कितीतरी शूर योद्धे भारतीयांचे रक्षण करतात आहेत. विंग कमांडर अभिनंदन आपल्या प्राणाची बाजी लावू शकतो तर मी का नाही. बाबा, तो पण एक भारतीय आणि मी पण भारतीय आहे. मला भारताच्या सरंक्षण क्षेत्रात वायुसेने मध्ये जाऊन वेगळं करायचं आहे. मला परवानगी द्या." यावर दोघेही काय बोलणार! काहीतरी वेगळं करायला निघालेल्या मुलाला त्यांनी भरभरून आशिष दिले.
अथक परिश्रम करून समीर ने (एन.डी.ए) राष्ट्रीय संरक्षण प्रबोधिनी ची प्रवेश परीक्षा पास केली आणि तेथील शिक्षण पूर्ण केले. नजरेच्या टप्प्यात आपले स्वप्न दिसू लागले याचा किती आनंद झाला होता समीरला आणि त्याच्या आईबाबांना पण.
एकुलता एक मुलगा देशासाठी आपलं आयुष्य द्यायला निघाला आहे हे पाहून अजय ला भरून आलं. कारण त्याचे आजोबा सुद्धा स्वातंत्र्य युद्धात सावरकरांच्या सोबत कोणत्या न कोणत्या रुपात देशसेवा करतच होते. आजोबांनी कधी घराचा विचार केला नव्हता. दोनतीन वेळ तुरुंगात पण जावे लागले होते. आता आपला मुलगा त्याच्या पणजोबांचा वारसा चालवितो आहे यामुळे अजय अंजली दोघांनाही कृतार्थ झाल्यासारखे वाटले.
(एन.डी.ए.) राष्ट्रीय सरंक्षण प्रबोधिनीचे शिक्षण पूर्ण झाल्यानंतर समीर ची वायुसेने मध्ये पायलट ऑफिसर या रँक वर नियुक्ती झाली आणि या तिघांनाही आभाळ ठेंगणे वाटू लागले. "केल्याने होत आहे रे आधी केलेची पाहिजे" ही समर्थांची शिकवण आचरणात आली होती.
समीर आता मागे वळून पहायला तयार नव्हता. मनासारखे सारे जुळून आले होते. प्रत्येक काम लीलया करण्याचा जणू त्याने सपाटाच लावला. देवभोळ्या आईबाबांचा हा देवभोळा मुलगा. परमेश्वरावर प्रचंड विश्वास असलेल्या समीर ला हे माहीत होते
"सामर्थ्य आहे चळवळीचे । जो जो करील तयाचे।
परंतु तेथे भगवंताचे । अधिष्ठान पाहिजे।"
चळवळ म्हणजे आपले कर्म करत रहावे असे समजून समीर एक एक रँक वर चढत होता. त्याचा या क्षेत्रातील चढता आलेख पाहून,त्याची अद्वितीय कामगिरी पाहून त्याला अल्पावधीतच विंग कमांडर या रँक वर बढती मिळाली होती. शालेय जीवनापासून विंग कमांडर अभिनंदन सारखे होण्याचे स्वप्न पहात असलेल्या समीरची स्वप्ने प्रत्यक्षात उतरली होती.
दारात गाडी थांबल्याचा आवाज झाला आणि अंजली भानावर आली, दारात समीर उभा होता,विंग कमांडर समीर अजय कुलकर्णी, विंग कमांडर च्या गणवेशात. ....
रसिका राजीव हिंगे
No comments:
Post a Comment