चित्रकाव्य

काळाच्या गर्भातुनी वेळ येतसे जन्मास

क्षणांच्या सृजनातून  आकार आयुष्यास

प्रहर घटिका पळे निसटून ऐसे जातात

नक्षीदार संवत्सरे जणू एका निमिषात

मी  तू अहंकारात का तू ऐसा बुडविसी

सख्य जोडीत जावे मोजलेल्या श्वासांसी

कसा कधी पडेल घाला विचित्र दैवाचा

कर्म संचित प्रारब्ध खेळ हा नियतीचा

उगाच अट्टहास का भौतिकी जगण्याचा

शाश्वत आहे तोच आधार असे  सृष्टीचा

रसिका राजीव हिंगे