रोज डे 

चुंबन

     

        पहाट झाली. रविराज आले अरुणाच्या रथात बसून आणि सोनसळी किरणांनी घेतले धरेचे चुंबन. मनोमन शहारली धरा अन लज्जेची गाली चढली तिच्या गाली. सारा आसमंत तिच्या या लाजऱ्या रुपात न्हाऊन निघाला. तिच्या लज्जेची सोनसळी गुलाबी छटा क्षितिजावर बिंबित झाली. पूर्वा ही लाजली जणू ह्या स्वर्गीय अनुभूतीने.

        स्वप्नात रंगली होती ती तिच्या राजस बाळाच्या. आई होणार होती न ती. स्त्री ही क्षणाची पत्नी आणि अनंतकाळाची माता असते याचा प्रत्यय तिला येत होता. आतुरली होती बाळाला पहाण्यासाठी. प्रसव वेणा सहन करत होती. गोंडस. तिच्याच आतड्याचे कातडं, तिच्याच रक्तामासाचा गोळा चुंबून घेतांना काय जाणवतं ती आई झाल्याशिवाय कसे कळणार! अगदी  "मज भासे हे गगन ठेंगणे" अशी तिची अवस्था झाली.

        पुनवेची चांदण रात. सागर उधाणला. सागराची प्रत्येक लाट आनंदून किनाऱ्याकडे धाव घेत होती. किनाऱ्यास चुंबन द्यावया. आणि परतत होती समर्पण करून. हा सोहळा चांदवा पहात होता नभांगणी तारकांसवे. तो हो लाजत मध्येच ढगा आड लपायचा प्रयत्न करत होता.

    ती रात्र तशी होती. हिंदोळ्यावर झुलायची. मनमयुर  थुईथुई नाचत तुझ्याभोवती पिंगा घालत होते. सारे चराचर गुलाबी रंग लेऊन माझ्या पुढती उभे होते अन....

      अधरा वरती अधर टेकती

     स्वर्गीय सुखाची अनुभूती

     आश्वासक त्या स्पर्शातून

     तुझी नि माझी फुलते प्रीती

  किती खट्याळ नजर तुझी. लाज कुठे लपवू असे झाले मला. असे असले तरी ती नजर माझ्यावर स्थिर व्हावी असे का बरे वाटावे? काल पर्यंत आपण अनोळखी होतो आणि आज जन्मजन्मांतरीची ओळख असावी असे वाटते. ही कैसी किमया. तुझ्या सहवासाची की तुझ्या प्रीतीची......

रसिका राजीव हिंगे