नंदनवन / प्रपोज डे

     किती वर्ष झाली आज पण तो क्षण अलवार होऊन थुईथुई नाचत असतो. अगदी मयूर होऊन. माझ्या  आयुष्यात नंदनवन फुलवणारा लोभस क्षण.

     पावसाच्या सरींनी पदन्यास करत रिमझिम बरसत ही धरा चिंब भिजवावी असा तो क्षण चिंब भिजलेला तुझ्या माझ्या प्रीतीचा.

     ओळख तशी जुनीच पण वयात आल्यावर तू वेगळा भासू लागला. तुझे ते इशारे, तुझं धीटपणे माझ्याशी बोलणं, उगाच चार जणांमध्ये निरखून बघणं,सारं हवंहवंसं वाटावं इतकं लोभसवाणं असायचे आणि मन गाऊ लागायचे

            इशारों इशारों में दिल लेने वाले

           बता ये हुनर तूने सीखा कहाँ से

    मनात भीतीयुक्त प्रीत फुलत होती. कुणी काही म्हणेल का,बोलेलं का, तुझ्याशी बोलावंस खूप वाटायचं, तसं तर ओळख म्हणून बोलत होते पण हे प्रीतीचे रेशीम धागे गुंतत चालले आहे हे तुला कसं सांगू.

            कशी सांगू प्रीत माझी

             सांग ना रे साजणा

            लाज येई गाली ऐसी

           कैसे बोलू मन भावना

      नाठाळ मन तुझ्याभोवती सारखं उंडारत होत. तुझे शिक्षण पूर्ण करून तू नोकरीच्या निमित्ताने लांब निघून गेलास. तुझा निरोप घेतांना मन धडधडत होतं. कसं बोलू तुझ्याशी? मी बरोबर आहे का? उचललेलं पाऊल पुढे टाकू की नको अशी द्विधा मनस्थिती झाली होती. 

      आणि जाता जाता तुझ्या नजरेने ग्वाही दिली आपल्या पहिल्या प्रीतीची. तू  तर निघून गेलास अन माझे मन आनंदून नाचायला लागले गायला लागले, स्वतःभोवती गिरकी घेत तुझ्या वाटेवर माझ्या प्रीतीच्या पायघड्या घालू लागले.

      एकेक दिवस एक युग वाटतो आठवणीत असं सगळे म्हणतात  त्याची प्रचिती मी घेत होते.  मी तुझ्या वाटेकडे नजर लावून बसले. अगदी चातका सारखी तुझी वाट बघत बघत होते., तुझ्या आठवांचे मेघ दाटून येऊन पापणकाठ ओलावत होते.

      अंगणी माझ्या मनाच्या मोर नाचू लागले

       दाटुनी आभाळ आले मेघ बरसू लागले

        अशा चिंब ओल्या क्षणी

       पुकारे तुझी साजणी ! 

 अशी अवस्था झाली माझी.

      माझ्या प्रीतीचा स्वीकार करायला तू आलास.  भारावलेला क्षण होता रे तो. सांज केशरिया लेऊन आलेली,  धुंद जाई जुई दरवळत होत्या माझ्या मनात, माझी गात्र न गात्र तुझ्याभोवती गिरकी घेत पदन्यास करत होती. तुझ्या नजरेतले होकार मला फुलवत होते पण शब्दांचे काय? ते ओठाबाहेर येऊन मी ऐकण्यास आतुरली होती. 

      आणि तुझे मोतीयांचे शब्द आलेत. आभाळ ठेंगणे वाटू लागले. सारा आसमंत माझ्या सवे बेभान होऊन नृत्य करतो आहे असे वाटले. कोकीळ सुद्धा अवेळी गातो आहे असे भास झालेत. वारा छमछम करीत कानी गुणगुणत आला. माझ्या आयुष्यात नंदनवन फुलले.... आणि सारी सृष्टी गाऊ लागली....

      जीवनात ही घडी अशीच राहू दे

      प्रीतीच्या फुलांवरी वसंत नाचू दे...

रसिका राजीव हिंगे