केशरी रंगाचे वसने ल्याली पूर्वा सृष्टीच्या सौंदर्यात भर घालत होती. रविराजाच्या स्वागताला उत्सुक झालेली उषा राणी उगाचच आपला वाऱ्याचा पदर धरून सलज्ज उभी होती. हळूहळू रविराज सागराच्या कुशीतून वर आले अन् त्याचे लोभस केशरी तांबडे रूपाचे प्रतिबिंब सागराच्या पाण्यात उठून दिसू लागले. जणू निळे पाणी केशरी झाले. लाटा गगनाला गवसणी घालत उंच जणू रविराजला कवेत घ्यायला निघाल्या असाव्यात. अन् लाटांच्या मनातही सोनसळी प्रतिबिंब दिसू लागले. क्षणभर सागराला वाटले असावे रविराज त्याच्या पाण्यात उतरला आहे. पण हे भासमान आहे. सूर्य तर आकाशी तळपतो आहे.
पाण्यातले प्रतिबिंब भासमान असेल ही, पण मनातल्या प्रतिबिंबाचे काय? आपल्याच विचारांचे प्रतिबिंब जेव्हा मन:पटलावर उमटतं तेव्हा सगळचं ढवळून निघतं. तेव्हा जसे विचार असतील तसेच त्याचे प्रतिबिंब उमटतं. काही वेळेस म्हणण्यापेक्षा बरेचदा वाईट विचार, नकारात्मक विचारच जास्त येतात. त्याचे प्रतिबिंब आपल्या देहावर देखील पडतं. त्यावेळी आपली देहबोली बदलत जाते. आनंदाचे क्षण आयुष्यात आले की मन ही आनंद विभोर होतं. याचे प्रतिबिंब डोळ्यात, बोलण्यात थुई थुई नाचत असतं, काळे मेघ दाटून आले की मयूर जसा पिसारा फुलवून नृत्य करतो अगदी तसेच. सकारात्मक विचारांचे प्रतिबिंब, कुठेही उमटले तरी ते सुंदरच उमटते,कारण ते राजहंसा सम दिसते. नकारात्मक कुरूप वेड्या बदकासारखे नाही. म्हणजे प्रतिबिंब जरी भासमान असले तरी त्याचा परिणाम आपल्या जगण्यावर होतोच होतो.
एखादी नव यौवना सारखी आरसा घेऊन स्वतःचे प्रतिबिंब पहात असते. ती जशी असेल तसेच दिसेल हे तिलाही पटलेले असते, तरीही तिला हा चाळा लागलेला असतो स्वतःचे रुप न्याहळण्याचा. कधी आरशात तर कधी पाण्यात आणि हो कधीतरी कोणाच्या डोळ्यातही ती आपले प्रतिबिंब अजमावण्याचा प्रयत्न करते. तिने पाहिले तिचे प्रतिबिंब,
षोडश वर्षा अवखळ बाला
प्रतिबिंब पाही घेऊनी ऐना
लाजत मुरकत गिरकी घेई
सौंदर्य असे का मला दिसेना
रसिका राजीव हिंगे
No comments:
Post a Comment