क्षण धुंद झाले....

             पारिजात गंधाळला

बहरली रातराणी

आसमंत दरवळे

तुझ्यासाठी गे साजणी

     चंद्राच्या दुधाळल्या प्रकाशात चांदणे आणि सृष्टी न्हाऊन निघत होते. 

     शीतल वारे शीळ वाजवत वातावरण अधिकच मादक करण्याचा प्रयत्न करत होते. 

     सुगंधांचे पैंजण घालून अलवार पदन्यास करीत रात ऐन बहरात होती. अशा धुंद क्षणांना मुठीत धरत ती सख्याची वाट  बघत होती. प्रत्येक क्षण एक युग वाटावा असं झाले होते. 

     मनाच्या अंगणात स्वप्नमोर आपला पिसारा फुलवून आधीच स्वप्नात रंगलेल्या तिला जास्तच स्वप्नवेडी करण्याचा प्रयन्त करत होता.

     तिच्या व्याकुळल्या मनाला अजूनच व्याकुळ आणि प्रतीक्षेत धुंद झालेल्या तिच्या क्षणांना बेधुंद करीत गवाक्षातून चंद्रप्रकाश हळूच डोकावत होता. 

     चंद्रकळा ल्यायलेली, केसात जाई जुईची सुगंधित फुले माळून, डोळ्यात काजळरेखा आणि कपाळी चंद्रकोर लावून ही चंद्रमुखी सारा साजशृंगार करून त्या बेधुंद क्षणाची आतुरतेने वाट पहात होती. 

     आणि तो आला. तिच्या प्रतिक्षेचा काळ संपवित, तिच्या अलवार धुंद क्षणांना बेधुंद करण्यासाठी आला. त्यालाही ओढ होतीच तिच्या सहवासाची, स्पर्शाची. 

     तोही  अनुभवत होता चंद्राचे चांदणे, रातराणीचा गंध, पारिजातकाच्या दरवळाने त्याचा प्रत्येक  क्षण नव्हे निमिष गंधाळला होता. गार समीरा संगे तो पण शीळ घालतच रंगमहालात प्रवेशित झाला.

     समोर मूर्तिमंत सौंदर्य. पैजणांचा सुमधुर नाद करीत ही अभिसारिका त्याच्यात सामावली. वेलीने वृक्षाचा आधार घेतला, आकाश आणि धरतीचे मनोमिलन झाले. सगळेच प्रतिक्षेचे, समर्पणाचे क्षण धुंद झाले...

रसिका राजीव हिंगे