बाप

 बाप

बाप म्हणजे..कवच कुंडले..

जन्मजात मिळालेले...

भीती युक्त आदर असलेला

बाप...म्हणजे वेगळंच रसायन..

आई देव रूप असेल तर बाप

प्रत्यक्ष देव आहे...

येत नाही ओळखता..असतो

तोपर्यंत...झेलून घेतो सगळी

संकटे...आस पण लागू देत

नाही..एवढं बळ कुठून आणतो..

चंदनासारखा झिजत राहतो...अन्

सुगंधित करतो बाळाचं आयुष्य...

नाही शब्द त्यांच्या शब्दकोशातच

नसतो... जीवाचं रान करतो..

पण सुखं आणून देतो... स्वतःचं 

मन मारून हौस पूर्ण करतो.. तो

असतो बाप...भिऊ नकोस..

मी आहे म्हणणारा असतो बाप...

आयुष्यावरची...घनदाट सावली...

पण कधीही न दिसणारी..फक्त 

जाणवणारी गडद सावली...म्हणजे

बाप..परमात्म्या सारखा.....

रसिका राजीव हिंगे