शुभ्र पुंजका ढगांचा
निळ्या नभी विहरतो
मन बावरे धावते
सुख क्षण आठवतो।
चालतांना दिसे छान
ऐट त्याची असे न्यारी
जणू शाल ही धुक्याची
वाटे घेई अंगावरी।
शारदीय महोत्सवी
धुके घेऊनि येतसे
दवबिंदू हे चंदेरी
रुप तयाचे होतसे।
कधी भरुनी जलद
दिसतसे जांभुळला
विरहिणी सवे गुज
सांगे श्रावण ग आला।
कधी चंद्रास झाकोनी
मिलनाची साक्ष देई
अति खोडकर ढग
चांदणेही त्याचे होई।
रसिका
No comments:
Post a Comment