ऋतू झरला पानापानातून...

आल्या आल्या आषाढ सरी

भिजली भिजली अवघी धरणी

गंध दरवळे ठायी ठायी

ऋतू झरलाय पानोपानी

     सावळेसे जांभुळले मेघ नभी दाटून आले, सौदामिनी कडकडायला लागली अन जलधारांचे नृत्य सुरू झाले सावळ्या धरेवरी.  तृषार्त धरणी तिचे सहस्र बाहू पसरवून जलधारा झेलीत होती. तृप्त होऊन ती हर्षभरे चिंबचिंब भिजत होती. तिच्या तृप्ततेचा सुगंध आसमंत व्यापून उरला होता. जणू गंधसोहळे साजरे करते आहे.  तिच्या अंगोपांगी बहरलेली हिरवाई स्वच्छ आणि सतेज दिसायला लागली. वरुण राजा बरसला होता. त्याची ती अगदी आतुरतेने वाट पहात होती.  झाडांच्या  पानापानातून चंदेरी थेंब पाठशिवणीचा खेळ खेळत जणू ही रत्नांची माला तयार करून वसुंधरेला अर्पण करत होते, भूमाता सगळं आनंदाने स्वीकारत होती. तिचीच लेकरं नदी, तळी, विहीरी, ओढे, तलाव आपापले कलश भरण्यात मग्न झालेले आहेत. कधी ओसंडून वाहतील काही कळेना. चराचरात, मनामनात ऋतू बहरायला लागला.

     आषाढ आला आहे याची ही नांदी आहे.  आषाढ सरीसवे वारकरी निघाले सावळ्याला भेटायला. काळ्याच्या भक्तांना त्रास होऊ नये म्हणून या आषाढ सरी हवेत गारवा आणतात अन भक्तिरसात न्हाऊन निघालेला वारकरी यांच्याशी समरस होऊन पंढरीची वाट चालत जातो. भक्तीचा ऋतू असा बहरतो ठायी ठायी, कणाकणात, वारकऱ्यांच्या नसानसात. 

     एकीकडे भक्तीच्या पानाफुलातून ऋतू झरत असतो तर कुठे प्रीतमंदिरी एखादी नवयौवना तिच्या श्रीहरीच्या आठवणीत व्याकुळ होऊन त्याची वाट पहात बसते. झरझरणाऱ्या पाऊस धारा, गंधाळलेले चराचर, पानामध्ये चाललेले थेंबांचे नर्तन पाहून तिलाही भिजावेसे वाटते.  नकळतपणे ही स्वप्न वेडी रंगून जाते. वाऱ्यावर स्वार होऊन, जलधारांच्या अश्वाचे लगाम खेचत तिचा साजण येतो. त्याच्या सहवासात, त्याच्या सानिध्यात ती भावविभोर साजणी स्वतःला झोकून देते. तिच्या रोमारोमातून वर्षा ऋतू झरत जातो. तिचं मन देहभान विसरून गायला लागतं

     कधी तू ...... कोसळत्या धारा थैमान वारा

    बिजलीची नक्षी अंबरात ...

    सळसळत्या लाटा भिजलेल्या वाटा

     चिंब पावसाची ओली रात ....

     कधी तू रिमझिम झरणारी बरसात

©®रसिका राजीव हिंगे

     

 rasraj#ऋतू#पानोपानी#