....शेवटी राहूनच गेलं

 

     आभाळ काळ्या मेघांनी भरून आलं होतं. केव्हाही पाऊस धारा कोसळतील असे वाटत होते. मनाचीही हीच स्थिती होती. आत बाहेर सारखेच वातावरण होते. पावसा आधीचे हे साचलेले काळे मेघ पहात उर्मी सौधावर उभी होती. मधूनच येणारा गार वारा सुद्धा तिला नकोसा झाला होता.

     आयुष्य जगत असताना कितीतरी घटना, प्रसंग असे येतात की ते कायमचे मनावर परिणाम करून जातात. कितीही विसरू म्हटले तरी विसरता येत नाही.  उर्मीच्या ही मनात असेच वादळ उठले होते. 

     तिचा सखा सौमित्र तिची अनुमती गृहीत धरून जेष्ठ बंधुसमवेत वनात निघून गेला होता.नवपरिणीत  उर्मी राजवाड्यात प्रवेश करताना सप्तरंगी स्वप्न घेऊन आली होती. ती सगळी तशीच स्थिर,निःशब्द, अबोल झाली होती.  चौदा वर्षे वाट पाहणे याशिवाय काहीच हातात उरले नव्हते. कसा खेळ मांडला होता न नियतीने!  असे का व्हावे हे तिला कळत नव्हते. 

     जेष्ठ बंधू त्याच्या भार्येसह वनात गेला होता. तिचा हट्ट म्हणा किंवा तिचे संचित असे की निदान तिला पतिसेवेची संधी तरी प्राप्त झाली होती. पण मी कसे आवरू या मनाला. माझे संचित काय आहे. खूप आनंद झाला होता आपसातील बंधुप्रेम पाहून. सौमित्राने हे सेवेचे व्रत आचरले होते त्याचा मला किती अभिमान होता. त्याला सर्वोतोपरी सहाय्य करायचे, त्यासारखेच सेवाव्रत आचारायचे असे ठरवूनच मी त्याचा हात धरून आले होती. पण यामध्ये मी कुठेच नाही, माझेच मला जगायचे आहे, माझा मार्ग मीच आखायचा आहे हे तर मला माहीतच नव्हते. आईवडिलांच्या प्रेमळ छत्रछायेत बालपण ल्यायलेली मी तारुण्यात असा एकटीचा प्रवास असेल असे वाटलेच नाही. 

     राज्याभिषेकाच्या सोहळ्यासाठी सगळी नगरी सजली होती, आनंदात डुंबत होती. प्रत्येकाच्या देहबोलीत, चेहऱ्यावर आनंदाचे  तुषार थुईथुई नाचत होते. कोपऱ्यात बसलेली नियती मात्र खदाखदा हसत होती. विचित्र दैवाचा घाला होता तो जो सगळ्यांना दुःख सागरात बुडवून गेला. वचन पुर्ततेची किंमत राजाला अश्याप्रकारे मोजावी लागली होती.  चौदा वर्षे वनवास. 

     पण माझे सगळे आयुष्य पणाला लागले होते जणू. चौदा वर्षानंतर तरी मला सौमित्राची साथ मिळेल, स्वप्नपूर्ती होईल या आशेवर जगत होते. पण राम राज्याची धुरा सांभाळणारा हा ध्वजदंड सौमित्र सेवेत कुचराई केली या आरोपाखाली दुर्वासाचा शाप त्याला माझ्यापासून हिरावून घेऊन गेला.

     आयुष्य भर ज्याच्यासाठी जगले त्या सौमित्रासवे आनंदाच्या हिंदोळ्यावर प्रीतीचे सोहळे साजरे करायचे शेवटी राहूनच गेले...... 

©रसिका राजीव हिंगे