लावण्य

 

      लावण्य म्हणजे लावण्य! याला पर्यायी शब्द असूच शकत नाही असे वाटतं. सौंदर्याची परिभाषा वेगळी, सौंदर्य पाहण्याची ज्याची जशी दृष्टी असेल तसे त्यास जाणवते.

     नाक तुझे चाफेकळी, नयन कमळाच्या पाकळीसम, दात कुंद कळ्या जणू, कुंतल म्हणजे तर काळ्या मेघांनी लाजावे आणि रेशमाला ही हेवा वाटावा इतके मऊ मुलायम. वर्ण गोरापान गव्हाळी, चाल म्हणजे गजगामिनी, आणि हास्य म्हणजे झुळझुळ वाहणाऱ्या निर्झराचा खळखळ.असे जिचे रूप ती लावण्यवती. अशी साधारण लावण्याची परिभाषा असावी.

     जसे सौंदर्य पाहण्याची दृष्टी तसेच लावण्य ही शोधण्याची दृष्टी प्रत्येकाजवळ असते. लावण्य आणि सौंदर्य एकच नाही पण एकाच नाण्याच्या दोन बाजू आहेत.

     चंद्राचा शांत, शीतल, पिठूर,दुधाळ प्रकाश, काळ्याशार नभांगणात लुकलूकणारे चांदणे म्हणजे एखाद्या सौंदर्यवतीने काळी चंद्रकळा ल्यायली म्हणजे ती जितकी लावण्यसुंदर भासेल तसेच हे निसर्ग रूप आहे. लावण्याची लयलूट म्हणजे काय ते म्हणजे हे निसर्ग रूप.

     सूर्योदयाच्या वेळेस पूर्व क्षितिजावर जणू केशराची बाग फुलली की काय असे वाटावे इतके विलोभनीय दृश्य दिसते. एखादी पक्षांची माळ उंच आकाशी विहरत उडते हे मनमोहक लावण्य होय.

     सागराची लाट, शांत गाज, सागरावरून येणारी निळी झुळूक,  शंख शिंपले,सागरकिनारा, मऊ वाळू, झावळ्यांची सावली सगळंच वेड लावणारे लोभसवाणे. 

     कुठे कुठे लपलेले आहे लावण्य. सगळी परमेशाची निर्मिती, एखादा  कुरूप समजणारा असतो स्वतःला. तरी त्याच्याजवळ लावण्य असतंच कुठेतरी लपलेले. त्याच्या हास्यात,बोलण्यात, गुणात कुठेतरी लावण्य असतंच असतं. फक्त ते शोधता आले पाहिजे.

     परमेश्वराने जे जे निर्माण केले आहे ते ते सगळे लावण्यपूर्ण आहे कारण स्वतः परमेश्वर च लावण्यसुंदर आहे, मनमोहन आहे. त्यामुळे सारे चराचर म्हणजे लावण्याची खाण होय नाही का?......

©️रसिका राजीव हिंगे